วันก่อนผมเถียงกับเพื่อนสนิทคนนึงค่อนข้างดุเดือด

มูลเหตุมันเกิดจากที่ผมยัง คบหา กับสาวคนนึง ... ในฐานะเพื่อน
ไม่ใช่เพื่อนสนิทครับ แต่เป็นเพื่อนธรรมดา ... เฉียดไปทางคนรู้จักด้วยซ้ำ ในความรู้สึกของผม
แม้ว่าเธอคนนั้นจะไม่ได้คิดกับผมในแง่เพื่อนก็ตาม

เมื่อเธอชวนออกไปกินข้าวปกติ ผมพยายามปฏิเสธเนื่องจากไม่ได้รู้สึกต่อเขาเป็นพิเศษ แต่เมื่อเธออ้างถึงเหตุผลที่ต้องการความช่วยเหลือจากผม โดยเอ่ยถึงหนังสือที่ผมรู้จักดีแล้วต้องการให้ผมไปช่วยเลือกให้ ผมเลยตัดสินใจไปพบกับเธอวันนั้นเพื่อไปช่วยซื้อของ จากนั้นเราก็เดินคุย และกินข้าวกันนิดหน่อยก่อนแยกจากกัน

เรื่องโดยสังเขปเกี่ยวกับประเด็นที่จำเป็นต้องรู้ก่อนอ่าน Entry นี้ ก็มีเพียงเท่านี้ ...

ปัญหาก็คือ เพื่อนผมหาว่า "มึงกำลังให้ความหวังแก่เธอ ให้เธอตัดใจไม่ได้" ผมจึงกลายเป็นคนที่ทำผิดไปสำหรับกรณีนี้ (สำหรับมัน) กลายเป็นพวกนักบอล เพราะชอบ "เลี้ยง" ลูกไม่ยอมปล่อยนั่นเอง
.
.
.
มนุษย์เรานี่ ถ้าไม่ซ้ายจัดก็มักจะเลือกขวาจัดอยู่สองฟาก
ถ้าไม่ได้คิดในแง่แฟน ก็ต้องละทิ้งความสัมพันธ์ทั้งหมดเลยเหรอ?

คำถามครับ

หากมีเพื่อน หรือ น้องสาว (หรือพี่ชาย) คนละสายเลือดที่คุณรู้จักกันนานหลายปี อะไรๆ ก็ดูราบรื่นไปหมด แต่แล้ววันหนึ่งความรู้สึกของฝ่ายตรงข้ามก็เปลี่ยนแปลงไปในแง่ที่คุณไม่รู้สึกรื่มรมด้วยกับมัน คือเขาเกิดความรักใคร่คุณฉันชู้สาวแล้วสารภาพออกมาให้ได้รับทราบทางแววตา คำพูด และการกระทำ หากแต่คุณมิได้รู้สึกคล้อยตามไปในทำนองเดียวกัน คุณจะเลือกทำอย่างไร ?

1. คุณลองเปิดใจมองเขาในแง่นั้นบ้าง เผื่อว่าคุณจะได้คนที่เข้าใจกันและกันได้ดีที่สุด
2. คุณควรหลบจากเธอไป ทำตัวเหินห่างไปทีละนิด และเลิกติดต่อเขา เพื่อให้เขาหันไปหาคนที่รักเขาและตัดใจจากคุณได้
3. คุณก็ไม่ต้องพูดอะไรกับเธอเลย แต่คุณก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คบกันเธอต่อไปด้วยสถานภาพเดิมๆ เช่น เพื่อน หรือพี่น้อง และแน่นอน คุณไม่มีวันเปลี่ยนจุดยืนของสถานะที่กำลังเป็นอยู่

เลือกข้อ 1
คุณเป็นคนที่ฉลาดครับ คุณไม่ปิดกั้นโอกาสตัวเองด้วยบทบาทหรือภาพพจน์ลวงๆ ที่คุณกำหนดขึ้นมาในหัว ถ้าเราลองทำใจให้กว้าง เราจะสังเกตได้ง่ายๆ ว่า ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้เสมอ (และอยู่ทุกขณะ) ไม้เว้นแม้แต่ความสัมพันธ์ ... วันหนึ่งคุณกับเพื่อนเคยสนิทกันมาก อีกสามปีถัดไป คุณอาจเฉยชา คุณได้เพื่อนใหม่ที่ดีกว่าเขา เขาได้หายไปจากชีวิตคุณ หรือบางครั้งเขาก็กลายเป็นไอ้ตัวร้าย เป็นศัตรูกัน และอีกหลายๆคราว เราก็ยังซี้ปึ๊กกันเหมือนเดิม ... คนเคยเป็นเพื่อนต่างเพศเมื่อเริ่มรู้จัก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นพี่ชายน้องสาว แล้วก็กลายเป็นแฟน มีถมไป

ขนาดลูกบุญธรรมยังกลายเป็น คู่สมรส ได้ตามกฎหมายเลยครับ

ตราบใดที่มีเหตุผลพอเพียงที่ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนดี และคุณก็ไม่ได้คิดอะไรเล่นๆ ชั่ววูบ ... การรอคอยนี้ คือขั้นตอนการทลายกำแพงปิดกั้นระหว่างทั้งสองฝ่าย ซึ่งเป็นการเรียนรู้กัน (ข้อนี้จะสอดคล้องกับคำตอบข้อ 3)

เลือกข้อ 2
โลกนี้คงไม่ใช่ละครที่มีแต่บุคคลประเภทพระเอกหรือนางเอกหนังไทย ที่ชอบเสียสละบูชายัญให้ตัวเองเจ็บช้ำ ปล่อยเขาไปด้วยน้ำตาในทีแรก ... แต่สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็ได้หวนกลับมาสานสัมพันธ์อย่างแนบแน่น ท่ามกลางฉาก Happy Ending มีเสียงดนตรีคลอ โดยมีนางเอกอยู่ในอ้อมอกพระเอกใต้แสงอาทิตย์อัสดง

70% หากคุณลองตัดใครไปแล้ว ส่วนใหญ่ก็คือ ความสัมพันธ์นั้นจบเห่ครับ เตรียมน้ำใบบัวบกไว้ซดเลยครับ(หรือไม่พอรู้ตัว ก็ซดน้ำใต้ศอกคนอื่นไปเรียบร้อย) อย่าหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาจะกลับคืนมาหลังคุณลงทุนผลักไสเขา ...

ผู้เลือกชีวิตที่ยินดีกับการหนี เขาย่อมต้องคอยหนีและถูกทอดทิ้งอย่างไร้สาเหตุอยู่ร่ำไป

กระนั้น มันก็จะไปเกี่ยวพันกับ ข้อ 3 ตรงที่ว่า โลกนี้ควรมีจุดกึ่งกลาง ที่จะต้องไม่ ซ้ายจัด หรือ ขวาจัด เกินไป... ย้อนกลับไปคำถามเดิม "ถ้าคุณไม่คบเขาเป็นแฟน คุณก็จะต้องทำตัวให้เหินห่าง หรือว่าต้องตัดเขาทันที"
คุณไม่จำเป็นต้องได้อย่าง แล้วต้องเสียอย่าง แบบเพลงของอัสนีวสันต์ ... เพราะคุณไม่ได้ปวดอึ ถึงต้องเร่งปล่อยของเสียซะขนาดนั้น มันคุ้มค่าหรือมันเป็นความวู่วาม?

หยุดตัดสินแทนคนอื่น โดยเฉพาะคนสำคัญ !
คบกับเขาไปแบบเดิมนั่นแหละครับ ถึงจะรู้ว่าเขารัก และไม่เหมือนเดิม เราก็ยังคบหาสมาคมกันได้ ... ด้วยความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ อันเป็นรากฐานที่คุณกับเขาเคยก่อร่างกันมา ไม่ว่าจะด้วยฐานะใดในอดีตก็ตาม

แต่ปรับเสียหน่อยครับ

"ซื่อสัตย์ต่อเธอ" ด้วยการ เอ่ยปากบอกเธอ แบบชัดถ้อยชัดคำว่า "คุณคิดกับเธอแค่เพื่อนหรือน้องสาว" เพื่อให้เธอได้รับรู้และยอมรับความเป็นจริง และถึงเธอจะเสียใจน้ำตาร่วง ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของตัวเธอที่ต้องจัดการชีวิตเอาเอง ไม่ใช่กิจธุระของคุณที่จะต้องแบกภาระในปฏิกิริยาความคิดของผู้อื่นอยู่แล้ว (แค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยครับ) ลองแยกแยะให้ดีว่าสิ่งไหนที่เราจัดการได้ และสิ่งไหนที่อยู่นอกเหนือปัจจัยการควบคุม

หลังจากนั้น ถ้าเธอยังไปมาหาสู่ สมาคมกับคุณอยู่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือ เธอยังคงแสดงเจตจำนงเดิมของเธอกับคุณต่อไป คุณก็สามารถรักษาความสัมพันธ์แบบเก่าๆ ให้เหมือนเดิมทุกอย่างราวกับคุณไม่เคยทราบเรื่องดังกล่าว พูดคุยได้ ออกไปเที่ยวสองต่อสองได้ แต่รักษาระยะไว้ให้ดี แล้วก็อย่าพูดจาสนองคำหยอดที่หมิ่นเหม่ไปในแง่ชู้สาว อันเป็นการให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ต่ออีกฝ่าย ...

จนกว่า คุณจะรักเขา (ตามเงื่อนไขข้อ 1) หรือ เขาจะตัดใจจากคุณแล้วไปหาแฟนใหม่ได้ (โดยยังรักษามิตรภาพอันดีไว้กับคุณ)

เพียงเท่านี้ คุณก็จะพ้นคำครหา เช่นว่า "เลี้ยง" "ให้ความหวัง" "ประวิงเวลา" บลาๆๆๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม ที่คนรอบข้างจะมากรอกหูคุณ

"เป็นชัยชนะที่ไร้ราคี"

ทำไมคนเรามักกล้าที่จะตัดความสัมพันธ์ได้อย่างเด็ดขาด กล้าที่จะปลีกตัวหนีออกมา ...
ปล่อยให้คนที่ถูกทิ้งเฝ้ากังวลและไม่เข้าใจ กับความผันแปร

แต่กลับไม่กล้า "ซื่อสัตย์ต่อตนเอง" ที่จะบอกความจริงอย่างตรงไปตรงมากับเธอ ?

ปล. สังเกตอะไรไหม ? แม้แต่ choice 3 ข้อก็ยังไม่มีคำตอบที่เป็นสูตรสำเร็จภายในข้อเดียวกันเลย

Gow27